Lista wojen USA

www.zbawienie.com

II Ezdrasza 16:(67) Oto Bóg jest sędzią, bój się go. Zaprzestań swych grzechów i zapomnij o swych nieprawościach, nigdy ich ponownie nie popełniaj; a Bóg będzie cię prowadził naprzód i ochroni cię od wszelkich ucisków. [BM]

Artykuł przetłumaczony na polski - https://davidswanson.org/warlist/

Jest także lista wojen... nie uznawanych za wojny.

Jest powód, dla którego większość krajów ankietowanych przez Gallupa w grudniu 2013 roku nazwała Stany Zjednoczone największym zagrożeniem dla pokoju na świecie i dlaczego Pew stwierdził , że ten punkt widzenia wzrósł w 2017 roku.

Ale jest to powód, który wymyka się temu napiętnowaniu amerykańskiej akademii, która najpierw definiuje wojnę jako coś, co robią narody i grupy inne niż Stany Zjednoczone, a następnie wnioskuje, że wojna prawie zniknęła z ziemi.

Od II wojny światowej, podczas rzekomego złotego wieku pokoju, wojsko Stanów Zjednoczonych zabiło lub pomogło zabić około 20 milionów ludzi, obaliło co najmniej 36 rządów, ingerowało w co najmniej 85 zagranicznych wyborów, próbowało zamordować ponad 50 zagranicznych przywódców i zrzucił bomby na ludzi w ponad 30 krajach. Stany Zjednoczone są odpowiedzialne za śmierć 5 milionów ludzi w Wietnamie, Laosie i Kambodży oraz ponad 1 milion tylko od 2003 roku w Iraku .

Od 2001 roku Stany Zjednoczone systematycznie niszczą region globu, bombardując Afganistan, Irak, Pakistan, Libię, Somalię, Jemen i Syrię, nie wspominając o Filipinach. Stany Zjednoczone mają „siły specjalne” działające w dwóch trzecich krajów świata, a siły niespecjalne w trzech czwartych z nich.

Zobacz też Ile milionów zginęło w amerykańskich wojnach po 11 września? Część 3: Libia, Syria, Somalia i Jemen – Nicolas Davies

Rząd Stanów Zjednoczonych zapewnia broń, szkolenia wojskowe i/lub fundusze wojskowe prawie każdej dyktaturze i opresyjnemu rządowi na ziemi. Zobacz moją książkę 2020 20 dyktatorów obecnie obsługiwanych przez USA

Broń amerykańska jest używana po obu stronach wielu wojen .

Próbując określić ilościowo toczące się w USA wojny, skopiowałem poniższe listy z tych źródeł:
David Vine: Stany Zjednoczone wojny
William Blum: Najgroźniejszy eksport w Ameryce: Demokracja
Dr Zoltan Grossman: Stulecie amerykańskich interwencji wojskowych James Lucas: USA ma Zabił ponad 20 milionów ludzi

Z The United States at War Davida Vine'a :

Lista wojen (kursywa) i walk militarnych, które z jakiegoś powodu nie są nazywane wojną (nie kursywą), która nie obejmuje każdej wojny i walki z rdzennymi Amerykanami:

1774-1883 Shawnee, Delaware
1776 Cherokee
1777-1781 Konfederacja Irokezów (Haudenosaunee)
1780-1794 Chickamauga
1790-1795 Konfederacja Miami
1792-1793 Muskogee (Creek)
1798-1801 Francja
1801-1805 Trypolis
1806 Meksyk
1806-1810 Hiszpanie, francuscy korsarze
1810 Hiszpańska Zachodnia Floryda
1810-1813 Konfederacja Shawnee
1812 Hiszpańska Floryda
1812-1815 Kanada (Wielka Brytania)
1812-1815 Dakota Sioux
1812-1815 Konfederacja Irokezów (Haudenosaunee)
1813 Hiszpańska Zachodnia Floryda
1813-1814 Markizy
1813-1814 Konfederacja Muskogee (Creek)
1814 Hiszpańska Floryda
1814-1825 Piraci
1815 Algier
1815 Trypolis
1816 Hiszpańska Floryda
1817 Hiszpańska Floryda
1817-1819 Seminole
1818 Oregon (Rosja, Hiszpania)
1820-1861 Afrykański Patrol handlu niewolnikami
1822-1825 Kuba (Hiszpania
1824 Portoryko (Hiszpania)
1827 Grecja
1831-1832 Falklandy
1832 Sauk
1832 Sumatra
1833 Argentyna
1835-1836 Peru
1835-1842 Seminole
1836 Meksyk
1836-1837 Muskogee (Creek)
1838-1839 Sumatra
1840 Wyspy Fidżi
1841 Samoa
1841 Tabiteuea
1842 Meksyk
1843 Chiny
1844 Meksyk
1846-1848 Meksyk
1847-1850 Cayuse
1849 Turcja
1850-1886 Apache
1851 Johanna Island
1851 Turcja
1852-1853 Argentyna
1853-1854 Japonia
1853-1854 Nikaragua
1853-1854 Riukyu, wyspy Ogasawara
1854-1856 Chiny
1855 Fidżi
1855 Urugwaj
1855-1856 Rogue River Ludność tubylcza
1855-1856 Yakima, Walla Walla, Cayuse
1855-1858 Seminole
1856 Panama (Kolumbia)
1856-1857 Cheyenne
1857 Nikaragua
1858 Sojusz Coeur d'Alene
1858 Wyspy Fidżi
1858 Urugwaj
1858-1859 Turcja
1859 Chiny
1859 Meksyk
1859 Paragwaj
1860 Angola
1860 Kolumbia
1862 Sioux
1863-1864 Japonia
1864 Cheyenne
1865 Panama (Kolumbia)
1866 Chiny
1866 Meksyk
1866-1868 Lakota Siouw, Północna Cheyenne, Północne Arapaho
1867 Formosa (Tajwan)
1867 Nikaragua
1867-1875 Comanche
1868 Kolumbia
1868 Japonia
1868 Urugwaj
1870 Hawaje
1871 Korea
1872-1873 Modoc
1873 Kolumbia ( Panama)
1873-1896 Meksyk
1874 Hawaje
1874-1875 Comanche, Apache, Arapaho, Cheyenne, Kiowa
1876-1877 Sioux
1877 Nez Perce
1878 Bannock (Banna'kwut)
1878-1879 Cheyenne
1879-1880 Utes
1882 Egipt
1885 Panama (Kolumbia)
1888 Haiti
1888 Korea
1888-1889 Samoa
1889 Hawaje
1890 Argentyna
1890 Lakota Sioux
1891 Bering Straight
1891 Chile
1891 Haiti
1893 Hawaje
1894 Brazylia
1894 Nikaragua
1894-1895 Chiny
1894-1896 Korea
1895 Panama (Kolumbia)
1896 Nikaragua
1898 Kuba (Hiszpania)
1898 Nikaragua
1898 Filipiny (Hiszpania ) )
1898 Portoryko (Hiszpania)
1898-1899 Chiny
1899 Nikaragua
1899 Samoa
1899-1913 Filipiny
1900 Chiny
1901-1902 Kolumbia
1903 Dominikana
1903 Honduras
1903 Syria
1903-1904 Abisynia (Etiopia)
1903-1914 Panama
1904 Dominikana
1904 Tanger
1904-1905 Korea
1906-1909 Kuba
1907 Honduras
1909-1910 Nikaragua
1911-1912 Honduras
1911-1914 Chiny
1912 Kuba
1912 Turcja
1912-1933 Nikaragua
1914 Dominikana
1914 Haiti
1914-1919 Meksyk
1915-1934 Haiti
1916- 1924 Dominikana
1917-1918 I wojna światowa (Europa)
1917-1922 Kuba
1918-1920 Rosja
1918-1921 Panama
1919 Dalmacja
1919 Turcja
1919-1920 Honduras
1925 Panama
1932 Salwador
1941-1945 II wojna światowa (Europa, Afryka Północna, Azja /Pacyfik)
1946 Triest
1947-1949 Grecja
1948-1949 Berlin, Niemcy
1950 Formosa (Tajwan)
1950-1953 Korea
1953-1954 Formosa (Tajwan)
1955-1975 Wietnam
1956 Egipt
1958 Liban
1962 Kuba
1962 Tajlandia
1962-1975 Laos
1964 Kongo (Zair)
1965 Dominikana
1965-1973 Kambodża
1967 Kongo (Zair)
1976 Korea
1978 Kongo (Zair)
1980 Iran
1981 Salwador
1981 Libia
1981-1989 Nikaragua
1982-1983 Egipt
1982-1983 Liban
1983 Czad
1983 Grenada
1986 Boliwia
1986 Libia
1987-1988 Iran
1988 Panama
1989 Boliwia
1989 Kolumbia
1989 Libia
1989 Peru
1989 Filipiny
1989-1990 Panama
1990 Arabia Saudyjska
1991 Kongo (Zair)
1991-1992 Kuwejt
1991-1993 Irak
1992-1994 Somalia
1993-1994 Macedonia
1993-1996 Haiti
1993-2005 Bośnia
1995 Serbia
1996 Liberia
1996 Rwanda
1997-2003 Irak
1998 Afganistan
1998 Sudan
1999-2000 Kosowo
1999-2000 Czarnogóra
1999-2000 Serbia
2000 Jemen
2000-2002 Timor Wschodni
2000-2016 Kolumbia
2001 – Afganistan
2001- Pakistan
2001- Somalia
2002-2015 Filipiny
2002- Jemen
2003-2011 Irak
2004 Haiti
c2004- Kenia
2011 Demokratyczna Republika Konga
2011-2017 Uganda
2011- Libia
c2012- Republika Środkowoafrykańska
c2012- Mali
c2013-2016 Sudan Południowy
c2013- Burkina Faso
c2013- Czad
c2013 - Mauretania
c2013- Niger
c2013- Nigeria
2014 Demokratyczna Republika Konga
2014- Irak
2014- Syria
2015 Demokratyczna Republika Konga
c2015- Kamerun
2016 Demokratyczna Republika Konga
2017- Arabia Saudyjska
c2017 Tunezja
2019- Filipiny

Według doniesień amerykańskich mediów z 2017 r. największą przestępczością międzynarodową jest pokojowa ingerencja w demokratyczne wybory — przynajmniej jeśli zrobi to Rosja. William Blum w swojej książce Rogue State wymienia ponad 30 razy, kiedy Stany Zjednoczone to zrobiły. Inne badanie mówi jednak o 81 wyborach w 47 krajach. Francja 2017 daje tę sumę co najmniej 82 . Honduras 2017 robi to 83. Rosja 2018 robi to 84 . Ujawniony w 2020 r. zamach stanu w Gujanie Brytyjskiej w 1964 r. czyni go 85 .

W opartej na rzeczywistości ocenie przestępstw w USA poważne przestępstwa zaczynają się poza tym progiem. Oto lista Bluma ponad 50 zagranicznych przywódców, których Stany Zjednoczone próbowały zamordować:

Daj mi znać o wszelkich aktualizacjach lub poprawkach, a ja je dodam.
Podziękowania dla Saida Zulficara za wskazanie na potrzebę dodania Jaime Roldosa, prezydenta Ekwadoru, zamordowanego w maju 1981 roku. John Perkins w swojej książce Touching the Jaguar twierdzi, że zarówno Jaime Roldos z Ekwadoru, jak i Omar Torrijos z Panamy (również w 1981 roku) ) były najprawdopodobniej zabójstwami wspieranymi przez USA.

Zgodnie z dowodami w książce Nicholsona Bakera z 2020 r. Bezpodstawny , musimy również dodać zabójstwo Jorge Gaitána w 1948 r. w Kolumbii.

Oto lista Bluma prób obalenia rządów przez Stany Zjednoczone (* oznacza sukces):

Powyższa lista nie obejmuje licznych przewrotów dokonanych przez szkolonych przez USA bojowników, takich jak (poza Hondurasem) omawiane tutaj : „od Izaaka Zidy z Burkina Faso, przez Haiti Philippe Biamby i Yahya Jammeha z Gambii do egipskiego Abdel-Fattaha el- Sisi, Mohammad Zia-ul-Haq z Pakistanu i wykształceni przez IMET przywódcy zamachu stanu z 2009 roku w Hondurasie , nie wspominając o Amadou Sanogo z Mali”. Są to tylko ostatnie lata, w żadnym wypadku nie jest to pełna lista, chociaż wspomniany tu zamach stanu na Haiti był wcześniejszy niż ten zawarty na powyższej liście.

Możemy chcieć zobaczyć listę przewrotów wspieranych przez USA: Wenezuela 2018 . Z pewnością powinniśmy dodać Boliwię 2019 . Również Wenezuela 2019 . I Wenezuela 2020 . I wydaje się, że musimy dodać Nową Zelandię 1987 . Również Gwinea 2021 , Mali 2021 , Mauretania 2008 , Mali 2012 , Egipt 2013 , Burkina Faso 2015 , Mali 2020 itp.

Chcielibyśmy dodać do listy zamachów stanu dokonanych przez wyszkolonych przez USA żołnierzy: te z raportu The Intercept z 2022 r .: „Od 2008 r. wyszkoleni przez USA oficerowie dokonali co najmniej dziewięciu zamachów stanu (i odnieśli sukces w co najmniej ośmiu) na pięciu Kraje afrykańskie, w tym Burkina Faso (trzykrotnie), Gwinea, Mali (trzykrotnie), Mauretania i Gambia”. Również w 2022 roku Democracy Now poinformował o tych zamachach stanu dokonanych przez amerykańskich stażystów tylko w Afryce: Czad 2021, Mali 2021, Mali 2020, Gwinea 2021, Sudan 2021, Bukina Faso 2022.

Oto lista Bluma narodów zbombardowanych przez Stany Zjednoczone:

[Do tej listy należy dodać strajki dronów na Filipinach. Jak być może wszystkie wyspy i terytoria zniszczone podczas próbnych bombardowań. –DS]

Blum dodaje te kolejne bombardowania:

Iran, kwiecień 2003 – trafienie przez amerykańskie rakiety podczas bombardowania Iraku, zabijając co najmniej jedną osobę

Pakistan, 2002-03 – kilkakrotnie bombardowany przez samoloty amerykańskie w ramach walki z talibami i innymi przeciwnikami amerykańskiej okupacji Afganistanu

Chiny, 1999 – ich mocno zbombardowana ambasada w Belgradzie jest legalnie chińskim terytorium i wydaje się raczej pewne, że bombardowanie nie było przypadkowe (patrz rozdział 25 Państwa Zbójeckiego)

Francja, 1986 – Po tym, jak rząd francuski odmówił wykorzystania przestrzeni powietrznej amerykańskim samolotom bojowym zmierzającym do nalotu bombowego na Libię, samoloty zostały zmuszone obrać inną, dłuższą trasę; kiedy dotarli do Libii, zbombardowali tak blisko ambasady francuskiej, że budynek został uszkodzony, a wszystkie połączenia komunikacyjne zerwane.

Filadelfia, Pensylwania, 13 maja 1985 – Bomba zrzucona przez policyjny helikopter spaliła cały blok, około 60 domów zniszczonych, 11 zginęło, w tym kilkoro małych dzieci. Policja, biuro burmistrza i FBI były zaangażowane w te wysiłki mające na celu eksmisję czarnej organizacji o nazwie MOVE z domu, w którym mieszkali.

Jeśli dodamy inne brakujące instancje i cofniemy się do okresu sprzed II wojny światowej, lista zaczyna wyglądać tak:

Dominikana 1915 – 1935
Haiti 1915 – 1934
Hrabstwo Logan, Wirginia Zachodnia 1921
Tulsa, Oklahoma 1921
Honduras 1924, 1925
Nikaragua 1927 – 1933
Algieria, Austria, Belgia, Bułgaria, Chiny, Kreta, Czechosłowacja, Francja, Niemcy, Grecja, Guam, Węgry , Indonezja, Włochy, Japonia, Libia, Luksemburg, Maroko, Myanmar (Birma), Holandia, Nowa Gwinea i Wyspy Salomona, Okinawa, Filipiny, Polska, Rumunia, Saipan, Tajwan (Formosa), Tajlandia, Tinian, Tunezja, Wietnam ( Francuskie Indochiny), Jugosławia 1941 – 1945
Wyspy Marshalla, Republika Kiribati, Alaska, Nevada, Kolorado, Mississippi, Nowy Meksyk testy nuklearne 1945 – 1962
Korea i Chiny 1950 – 1953
Gwatemala 1954
Indonezja 1958
Kuba 1959 – 1961
Gwatemala 1960
Kongo 1964
Laos 1964 – 1973
Wietnam 1961 – 1973
Kambodża 1969 – 1970
Gwatemala 1967 – 1969
Salwador 1980
Nikaragua 1980
Grenada 1983
Liban 1983, 1984
Libia 1986
Filadelfia 1985
Iran 1987
Panama 1989
Kuwejt 1991
Irak 1991 – 2017
Somalia 1993
Bośnia 1994, 1995
Sudan 1998
Afganistan 1998
Jugosławia 1999
Afganistan 2001 – 2017
Jemen 2002
Pakistan 2002 – 2003
Iran 2003
Pakistan 2007 – 2017
Somalia 2007 – 2008, 2011
Jemen 2009, 2011, 2016-2017
Libia 2011, 2015 – 2017
Filipiny 2012
Syria 2014 – 2017

Jest też lista Bluma, w której Stany Zjednoczone próbowały stłumić ruch populistyczny lub nacjonalistyczny (* oznacza sukces):

Zoltan Grossman przedstawia następującą listę wszystkich różnorodnych wrogich działań:

IRAN 1946, zagrożenie nuklearne, żołnierze sowieccy kazali opuścić północ.
JUGOSŁAWIA 1946, zagrożenie nuklearne, marynarka Reakcja na zestrzelenie amerykańskiego samolotu.
URUGWAJ 1947, zagrożenie nuklearne, bombowce rozmieszczone jako pokaz siły.
GRECJA 1947-49, operacja dowodzenia, USA kieruje skrajną prawicą w wojnie domowej.
NIEMCY 1948, Nuclear Threat, bombowce zdolne do przenoszenia atomów strzegą Berlin Airlift.
CHINY 1948-49, żołnierze piechoty morskiej ewakuują Amerykanów przed zwycięstwem komunistów.
FILIPINY 1948-54, operacja dowodzenia, CIA kieruje wojną przeciwko Rebelii Huka.
PUERTO RICO 1950, operacja dowodzenia, stłumienie buntu niepodległościowego w Ponce.
KOREA 1951-53 (-?), Żołnierze, marynarka wojenna, bombardowania, zagrożenia nuklearne, US/So. Korea walczy z Chinami/Nie. Korea do pata; Zagrożenie bombą atomową w 1950 roku i przeciwko Chinom w 1953 roku. Wciąż mamy bazy.
IRAN 1953, Dowództwo Operacji, CIA obala demokrację, instaluje Szacha.
WIETNAM 1954, zagrożenie nuklearne, Francuzi zaoferowali bomby przeciwko oblężeniu.
GWATEMALA 1954, Operacja dowodzenia, bombardowania, zagrożenie nuklearne CIA kieruje inwazją na wygnanie po tym, jak nowy rząd znacjonalizował ziemie amerykańskiej firmy; bombowce z siedzibą w Nikaragui.
EGIPT 1956, zagrożenie nuklearne, żołnierze radzieccy, którym kazano trzymać się z dala od kryzysu sueskiego; Marines ewakuują cudzoziemców.
LIBAN 1958, Oddziały, armia morska i okupacja morska przeciwko rebeliantom.
IRAK 1958, zagrożenie nuklearne, Irak ostrzegał przed inwazją na Kuwejt.
CHINY 1958 Zagrożenie nuklearne, Chiny zabroniły przemieszczania się na wyspy Tajwanu.
PANAMA 1958 Żołnierze, protesty flag przeradzają się w konfrontację.
WIETNAM 1960-75 Żołnierze, marynarka wojenna, bombardowania, zagrożenia nuklearne Walczyli z buntami w Wietnamie Południowym i Wietnamem Północnym, milion zabitych w najdłuższej wojnie USA; zagrożenie bombą atomową w latach 1968 i 1969.
KUBA 1961 Operacja dowodzenia, kierowana przez CIA inwazja na wygnanie kończy się niepowodzeniem.
NIEMCY 1961 Zagrożenie nuklearne, Alarm podczas kryzysu Muru Berlińskiego.
LAOS 1962 Operacja dowodzenia, Nagromadzenie sił zbrojnych podczas wojny partyzanckiej.
KUBA 1962 Zagrożenie nuklearne, blokada morska podczas kryzysu rakietowego; blisko wojny ze Związkiem Radzieckim.
IRAK 1963 Operacja dowodzenia, CIA organizuje zamach stanu, który zabił prezydenta, doprowadza do władzy Partię Baas, a Saddam Husajn wraca z wygnania, by zostać szefem tajnych służb.
PANAMA 1964, Wojska Panamczyków rozstrzelane za wezwanie do powrotu kanału.
INDONEZJA 1965, operacja dowodzenia, milion zabitych w zamachu stanu przy wsparciu CIA.
REPUBLIKA DOMINIKAŃSKA 1965-66, Żołnierze bombardują lądy Armii i Piechoty Morskiej podczas kampanii wyborczej.
GWATEMALA 1966-67, Operacja dowodzenia, Zielone Berety interweniują przeciwko rebeliantom.
DETROIT 1967, wojska, bitwy armii z Afroamerykanami, 43 zabitych.
STANY ZJEDNOCZONE 1968 Oddziały Po zastrzeleniu króla; ponad 21 000 żołnierzy w miastach.
KAMBODŻA 1969-75, bombardowania, wojska, marynarka wojenna Do 2 milionów zabitych w dekadzie bombardowań, głodu i chaosu politycznego.
OMAN 1970, Operacja dowodzenia, USA kieruje irańską inwazją morską.
LAOS l971-73, operacja dowodzenia, bombardowanie USA kieruje inwazją Wietnamu Południowego; wieś „dywan-bomby”.
POŁUDNIOWA DAKOTA, 1973 Operacja dowodzenia, armia kieruje oblężeniem Lakotas rannych kolan.
MIDEAST 1973, zagrożenie nuklearne, ogólnoświatowy alarm podczas wojny na Bliskim Wschodzie.
CHILE 1973, operacja dowodzenia, wspierany przez CIA zamach stanu usuwa wybranego marksistowskiego prezydenta.
KAMBODŻA 1975, Oddziały, bombardowania Gazowanie przechwyconego statku Mayagüez, 28 żołnierzy ginie w wyniku zestrzelenia helikoptera.
ANGOLA l976-9,2 Operacja dowodzenia, CIA pomaga rebeliantom wspieranym przez RPA.
IRAN 1980 Żołnierze, zagrożenie nuklearne, przerwali nalot bombowy, aby uratować zakładników ambasady; 8 żołnierzy ginie w katastrofie śmigłowca. Sowieci ostrzegali, aby nie angażować się w rewolucję.
LIBIA 1981, odrzutowce marynarki wojennej Dwa libijskie odrzutowce zestrzelone podczas manewrów.
EL SALVADOR l981-92 , Operacja dowodzenia, doradcy wojskowi, pomoc podczas przelotów w wojnie przeciw rebeliantom, żołnierze krótko zaangażowani w starcie zakładników.
NICARAGUA l981-90, Operacja dowodzenia, marynarka wojenna CIA kieruje inwazjami na wygnanie (Contra), zakłady budują kopalnie przeciw rewolucji.
LIBAN l982-84, marynarka wojenna, bombardowania, oddziały piechoty morskiej wyrzucają OWP iz powrotem falangistów, bomby marynarki wojennej i pociski na pozycje muzułmańskie. 241 marines zginęło, gdy szyici zbombardowali koszary.
GRENADA l983-84, wojska, bombardowanie Inwazja cztery lata po rewolucji.
HONDURAS, l983-89, Oddziały, Manewry pomagają budować bazy w pobliżu granic.
IRAN, rok 1984 Samoloty, dwa irańskie odrzutowce zestrzelone nad Zatoką Perską.
LIBIA l986 Bombardowania, naloty marynarki wojennej w celu obalenia rządu Kaddafiego.
BOLIWIA 1986 Żołnierze armii asystują w nalotach na region kokainowy.
IRAN l987-88 Bombardowania morskie, USA interweniują po stronie Iraku podczas wojny, broniąc przeflagowanych tankowców i zestrzeliwując cywilny odrzutowiec.
LIBIA 1989, odrzutowce marynarki wojennej, zestrzelono dwa libijskie odrzutowce.
WYSPY DZIEWICZE 1989, Troops, St. Croix Black zamieszki po burzy.
FILIPINY 1989, Jets Air, przykrywka rządu przeciwko zamachowi stanu.
PANAMA 1989, Żołnierze, bombardowania, Nacjonalistyczny rząd obalony przez 27 000 żołnierzy, przywódcy aresztowani, ponad 2000 zabitych.
LIBERIA 1990, Wojska, Cudzoziemcy ewakuowani w czasie wojny domowej.
ARABIA SAUDYJSKA, 1990-91, Żołnierze, odrzutowce Irak przeciwdziałał po inwazji na Kuwejt. 540 000 żołnierzy stacjonowało również w Omanie, Katarze, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Izraelu.
IRAK 1990-91 Bombardowania, wojska, marynarka Blokada portów irackich i jordańskich, naloty; 200 000+ zabitych w inwazji na Irak i Kuwejt; zniszczenia na dużą skalę wojska irackiego.
KUWEJT 1991 Marynarki, bombardowania, wojska Kuwejtu, rodzina królewska powróciła na tron.
IRAK 1991-2003 Bombardowanie, morska strefa zakazu lotów nad kurdyjską północą, szyickim południem; ciągłe naloty i sankcje gospodarcze narzucone przez marynarkę wojenną
LOS ANGELES 1992 Armia wojskowa, żołnierze piechoty morskiej rozmieszczone przeciwko antypolicyjnemu powstaniu.
SOMALIA 1992-94 Żołnierze marynarki wojennej bombardują dowodzoną przez USA okupację ONZ podczas wojny domowej; najazdy na jedną frakcję Mogadiszu.
JUGOSŁAWIA 1992-94 Morska blokada Serbii i Czarnogóry przez NATO.
BOŚNIA 1993-? odrzutowce, bombardowanie strefy zakazu lotów patrolowanej podczas wojny domowej; zestrzelone odrzutowce, zbombardowane Serbów.
HAITI 1994 Oddziały wojskowe, blokada morska przeciwko rządowi wojskowemu; wojska przywracają prezydenta Aristide'owi urząd trzy lata po zamachu stanu.
ZAIRE (KONGO) 1996-97 Żołnierze Żołnierze w obozach dla uchodźców w Rwandzie Hutu, na obszarze, w którym rozpoczyna się rewolucja w Kongo.
LIBERIA 1997 Oddziały Żołnierze pod ostrzałem podczas ewakuacji cudzoziemców.
ALBANIA 1997 Oddziały Żołnierze pod ostrzałem podczas ewakuacji cudzoziemców.
SUDAN 1998 Atak rakietami na fabrykę farmaceutyczną rzekomo „terrorystyczną” fabrykę gazów nerwowych.
AFGANISTAN 1998 Rakiety Atak na dawne obozy szkoleniowe CIA wykorzystywane przez islamskie grupy fundamentalistyczne, które rzekomo atakowały ambasady.
IRAK 1998 Bombardowania, rakiety Cztery dni intensywnych nalotów po tym, jak inspektorzy broni twierdzą, że Irak jest blokowany.
JUGOSŁAWIA 1999 Bombardowania, rakiety Ciężkie naloty NATO po tym, jak Serbia odmówiła wycofania się z Kosowa. Okupacja Kosowa przez NATO.
JEMEN 2000 Naval USS Cole, zadokowany w Adenie, zbombardowany.
MACEDONIA 2001 Oddziały Siły NATO rozmieszczone w celu przemieszczania i rozbrojenia albańskich rebeliantów.
STANY ZJEDNOCZONE 2001 Samoloty, marynarka Reakcja na ataki porywaczy na Nowy Jork, DC
AFGANISTAN 2001-? Oddziały, bombardowania, pociski Masowa mobilizacja USA w celu obalenia talibów, polowania na bojowników Al-Kaidy, zainstalowania reżimu Karzaja i walki z rebeliantami talibów. Naszą okupację sprawuje ponad 30 000 żołnierzy amerykańskich i wielu prywatnych firm ochroniarskich.
JEMEN 2002 Pociski rakietowe Predator atak rakietowy na Al-Kaidę, w tym obywatela USA.
FILIPINY 2002-? Oddziały, misja szkoleniowa marynarki wojennej dla filipińskich wojskowych walczących z rebeliantami Abu Sayyaf ewoluuje w misje bojowe na archipelagu Sulu, na zachód od Mindanao.
KOLUMBIA 2003-? Amerykańskie siły specjalne wysłane do strefy rebeliantów, by wesprzeć kolumbijskie wojsko chroniące rurociąg naftowy.
IRAK 2003-11 Żołnierze, marynarka wojenna, bombardowania, pociski Reżim Saddama upadł w Bagdadzie. W inwazji bierze udział ponad 250 000 personelu amerykańskiego. Siły amerykańskie i brytyjskie okupują kraj i walczą z rebeliantami sunnickimi i szyickimi. Ponad 160 000 żołnierzy i liczni prywatni kontrahenci przeprowadzają okupację i budują duże stałe bazy.
LIBERIA 2003 Oddziały Krótkie zaangażowanie w siły pokojowe, gdy rebelianci wyparli przywódcę.
HAITI 2004-05 Żołnierze marynarki wojennej piechoty morskiej i armii lądują po tym, jak prawicowi rebelianci obalili prezydenta Aristide'a, któremu doradzono opuszczenie go przez Waszyngton.
PAKISTAN 2005-? Pociski, bombardowania, tajne operacje pocisków rakietowych i nalotów CIA oraz naloty sił specjalnych na domniemane wioski Al-Kaidy i Talibów zabijają wielu cywilów. Ataki dronów również na pakistańską sieć Mehsud.
SOMALIA 2006-? Pociski, marynarka wojenna, wojska, operacja dowodzenia Siły Specjalne doradzają inwazji Etiopii, która obali rząd islamski; Uderzenia AC-130, ataki rakietowe Cruise i naloty helikopterów na islamskich rebeliantów; blokada morska przeciwko „piratom” i powstańcom.
SYRIA 2008 Żołnierze sił specjalnych w nalocie helikopterem 5 mil od Iraku zabijają 8 syryjskich cywilów
JEMEN 2009-? Pociski, operacja dowodzenia Atak rakietowy Cruise na Al-Kaidę zabija 49 cywilów; Jemeńskie ataki wojskowe na rebeliantów
LIBIA 2011-? Bombardowanie, pociski, wojska, operacje dowodzenia NATO koordynuje naloty i ataki rakietowe na rząd Kadafiego podczas powstania przez armię rebeliantów. Okresowe naloty sił specjalnych na islamskich rebeliantów.
IRAK 2014-? Bombardowanie, pociski, wojska, operacje dowodzenia

Naloty i siły specjalne interweniują przeciwko powstańcom Państwa Islamskiego; szkolenie wojsk irackich i kurdyjskich.
SYRIA 2014-? Bombardowanie, pociski, wojska, operacje dowodzenia

Naloty i siły specjalne interweniują przeciwko powstańcom Państwa Islamskiego; szkolenie innych syryjskich powstańców. Ataki rakietowe na syryjskie wojsko rozpoczynają się w kwietniu 2017 r.

Oto lista ofiar wojen amerykańskich Jamesa Lucasa
(jego przypisy są tutaj ).

37 NARODÓW OFIAR

Afganistan

Stany Zjednoczone są odpowiedzialne za od 1 do 1,8 miliona zgonów podczas wojny między Związkiem Radzieckim a Afganistanem, zwabiając Związek Radziecki do inwazji na ten kraj. (1,2,3,4)

Związek Radziecki miał przyjazne stosunki ze swoim sąsiadem, Afganistanem, który miał świecki rząd. Sowieci obawiali się, że jeśli ten rząd stanie się fundamentalistyczny, zmiana ta może rozprzestrzenić się na Związek Radziecki.

W 1998 roku w wywiadzie dla paryskiej publikacji Le Novel Observateur Zbigniew Brzeziński, doradca prezydenta Cartera, przyznał, że był odpowiedzialny za podżeganie do pomocy mudżahedinom w Afganistanie, co spowodowało inwazję Sowietów. W jego własnych słowach:

Zgodnie z oficjalną wersją historii, pomoc CIA dla Mudżahedinów rozpoczęła się w 1980 roku, czyli po inwazji sowieckiej armii na Afganistan 24 grudnia 1979 roku. Ale rzeczywistość, do tej pory skrycie strzeżona, jest zupełnie inna. Rzeczywiście, 3 lipca 1979 roku prezydent Carter podpisał pierwszą dyrektywę o tajnej pomocy dla przeciwników prosowieckiego reżimu w Kabulu. I tego samego dnia napisałem do prezydenta notatkę, w której wyjaśniłem mu, że moim zdaniem ta pomoc wywoła sowiecką interwencję wojskową. (5,1,6)

Brzeziński usprawiedliwiał zastawienie tej pułapki, mówiąc, że dała Związkowi Radzieckiemu swój Wietnam i spowodowała rozpad Związku Radzieckiego. – Czego żałujesz? powiedział. „Ta tajna operacja była doskonałym pomysłem. Skutkowało to wciągnięciem Rosjan w afgańską pułapkę i chcesz, żebym tego żałował? (7)

CIA wydała 5 do 6 miliardów dolarów na swoją operację w Afganistanie, aby wykrwawić Związek Radziecki. (1,2,3) Kiedy skończyła się ta 10-letnia wojna, zginęło ponad milion ludzi, a afgańska heroina zdobyła 60% rynku w USA. (4)

Stany Zjednoczone są bezpośrednio odpowiedzialne za około 12.000 zgonów w Afganistanie, z których wiele było wynikiem bombardowań w odwecie za ataki na amerykańską własność z 11 września 2001 r. Następnie wojska amerykańskie zaatakowały ten kraj. (4)

Angola

Miejscowa walka zbrojna przeciwko portugalskim rządom w Angoli rozpoczęła się w 1961 r. W 1977 r. rząd Angoli został uznany przez ONZ, chociaż Stany Zjednoczone były jednym z niewielu krajów, które sprzeciwiły się tej akcji. W 1986 roku wujek Sam zatwierdził pomoc materialną dla UNITA, grupy, która próbowała obalić rząd. Ta walka, która czasami angażowała wiele narodów, trwa do dziś.

Interwencja USA była uzasadniona dla opinii publicznej USA jako reakcja na interwencję 50 000 żołnierzy kubańskich w Angoli. Jednak według Piero Gleijesesa, profesora historii na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, było odwrotnie. Kubańska interwencja była wynikiem finansowanej przez CIA tajnej inwazji przez sąsiedni Zair i najazdu sojusznika USA, RPA1,2,3 na stolicę Angoli. (Trzy szacunki dotyczące zgonów wahają się od 300 000 do 750 000 (4,5,6)

Argentyna: Patrz Ameryka Południowa: Operacja Condor

Bangladesz: Zobacz Pakistan

Boliwia

Hugo Banzer był przywódcą represyjnego reżimu w Boliwii w latach siedemdziesiątych. Stany Zjednoczone były zaniepokojone, gdy poprzedni przywódca znacjonalizował kopalnie cyny i rozdzielał ziemię wśród indyjskich chłopów. Później ta akcja na rzecz biednych została odwrócona.

Banzer, który szkolił się w prowadzonej przez USA School of the Americas w Panamie, a później w Fort Hood w Teksasie, często wracał z wygnania, aby naradzać się z majorem sił powietrznych USA Robertem Lundinem. W 1971 dokonał udanego zamachu stanu z pomocą systemu radiowego Sił Powietrznych USA. W pierwszych latach swojej dyktatury otrzymał dwukrotnie większą pomoc wojskową z USA niż w ciągu ostatnich kilkunastu lat razem.

Kilka lat później Kościół Katolicki potępił masakrę wojskową strajkujących robotników cyny w 1975 roku, Banzer, wspomagany informacjami dostarczonymi przez CIA, był w stanie namierzyć i zlokalizować lewicowych księży i ​​zakonnice. Jego antyklerykalna strategia, znana jako Plan Banzera, została przyjęta przez dziewięć innych dyktatur latynoamerykańskich w 1977 r. (2) Został oskarżony o spowodowanie 400 zgonów podczas swojej kadencji. (1)

Zobacz także: Zobacz Ameryka Południowa: Operacja Condor

Brazylia: Patrz Ameryka Południowa: Operacja Condor

Kambodża

Amerykańskie bombardowania Kambodży trwały już od kilku lat w tajemnicy pod rządami Johnsona i Nixona, ale kiedy prezydent Nixon otwarcie zaczął bombardować w ramach przygotowań do lądowania na Kambodżę, wywołało to poważne protesty w USA przeciwko wojnie w Wietnamie.

Niewiele jest dziś świadomości zakresu tych bombardowań i związanego z nimi ludzkiego cierpienia.

Ogromne zniszczenia zostały wyrządzone wioskom i miastom Kambodży, powodując uchodźców i wewnętrzne przesiedlenie ludności. Ta niestabilna sytuacja umożliwiła przejęcie władzy przez Czerwonych Khmerów, małą partię polityczną kierowaną przez Pol Pota. Przez lata wielokrotnie słyszeliśmy o roli Czerwonych Khmerów w śmierci milionów w Kambodży bez jakiegokolwiek potwierdzenia, że ​​masowe zabijanie było możliwe dzięki bombardowaniu tego kraju przez USA, które zdestabilizowało go przez śmierć, obrażenia, głód i przemieszczenie jego ludzie.

Tak więc USA ponoszą odpowiedzialność nie tylko za ofiary zamachów bombowych, ale także za te, które wynikają z działalności Czerwonych Khmerów – łącznie około 2,5 miliona ludzi. Nawet gdy Wietnam później najechał Kambodżę w 1979 roku, CIA nadal wspierała Czerwonych Khmerów. (1,2,3)

Zobacz także Wietnam

Czad

Szacuje się, że w Czadzie zginęło 40 000 ludzi, a 200 000 było torturowanych przez rząd, na którego czele stał Hissen Habre, który doszedł do władzy w czerwcu 1982 r. z pomocą pieniędzy i broni CIA. Pozostał u władzy przez osiem lat. (1,2)

Human Rights Watch twierdził, że Habre był odpowiedzialny za tysiące zabójstw. W 2001 roku, mieszkając w Senegalu, został prawie osądzony za zbrodnie popełnione przez niego w Czadzie. Jednak tamtejszy sąd zablokował to postępowanie. Wtedy obrońcy praw człowieka postanowili kontynuować sprawę w Belgii, ponieważ mieszkała tam część ofiar tortur Habre'a. W czerwcu 2003 roku Stany Zjednoczone powiedziały Belgii, że ryzykują utratę statusu gospodarza kwatery głównej NATO, jeśli pozwolą na takie legalne postępowanie. W rezultacie uchylono prawo, które pozwalało ofiarom składać w Belgii skargi dotyczące okrucieństw popełnionych za granicą. Jednak dwa miesiące później uchwalono nową ustawę, która w szczególny sposób przewidywała kontynuację sprawy przeciwko Habre.

Chile

CIA interweniowała w wyborach w Chile w 1958 i 1964 roku. W 1970 roku na prezydenta został wybrany kandydat socjalistyczny Salvador Allende. CIA chciała wywołać wojskowy zamach stanu, aby zapobiec jego inauguracji, ale szef sztabu armii chilijskiej, generał Rene Schneider, sprzeciwił się tej akcji. CIA wraz z kilkoma ludźmi z chilijskiego wojska planowało zamordować Schneidera. Ten spisek się nie powiódł i Allende objął urząd. Prezydent Nixon nie dał się zwieść i nakazał CIA stworzyć klimat zamachu stanu: „Spraw, by gospodarka krzyczała”, powiedział.

Nastąpiły wojny partyzanckie, podpalenia, bombardowania, sabotaż i terror. ITT i inne amerykańskie korporacje z chilijskimi holdingami sponsorowały demonstracje i strajki. Wreszcie 11 września 1973 Allende zmarł w wyniku samobójstwa lub zamachu. W tym czasie Henry Kissinger, sekretarz stanu USA, powiedział o Chile: „Nie rozumiem, dlaczego musimy stać z boku i patrzeć, jak kraj staje się komunistyczny z powodu nieodpowiedzialności jego własnych obywateli”. (1)

Podczas 17 lat terroru pod rządami następcy Allende, generała Augusto Pinocheta, około 3000 Chilijczyków zostało zabitych, a wielu innych było torturowanych lub „zaginęło”. (2,3,4,5)

Zobacz także Ameryka Południowa: Operacja Condor

Chiny Szacuje się, że podczas wojny koreańskiej zginęło około 900 000 Chińczyków.

Aby uzyskać więcej informacji, zobacz: Korea.

Kolumbia

Szacuje się, że od lat 60. do ostatnich lat miało miejsce 67 000 zgonów z powodu wsparcia przez Stany Zjednoczone kolumbijskiego terroryzmu państwowego. (1)

Według raportu Amnesty International z 1994 r., od 1986 r. w Kolumbii z powodów politycznych zginęło ponad 20 000 osób, głównie przez wojsko i paramilitarnych sojuszników. Amnesty twierdziła, że ​​„dostarczony przez Stany Zjednoczone sprzęt wojskowy, rzekomo dostarczony do użytku przeciwko handlarzom narkotykami, był używany przez kolumbijskie wojsko do popełniania nadużyć w imię „przeciwdziałania powstańcom”. (2) W 2002 r. oszacowano, że każdego roku 3500 osób ginie w finansowanej przez Stany Zjednoczone wojnie cywilnej w Kolumbii. (3)

W 1996 roku Human Rights Watch wydał raport „Oddziały zabójstw w Kolumbii”, który ujawnił, że agenci CIA udali się do Kolumbii w 1991 roku, aby pomóc wojsku w szkoleniu tajnych agentów w działalności wywrotowej. (4,5)

W ostatnich latach rząd USA udzielił pomocy w ramach Planu Kolumbia. Rząd kolumbijski został oskarżony o wykorzystanie większości środków na niszczenie upraw i wspieranie grupy paramilitarnej.

Kuba

W inwazji na Kubę w Zatoce Świń 18 kwietnia 1961, która zakończyła się po 3 dniach, 114 sił inwazyjnych zostało zabitych, 1189 wzięto do niewoli, a kilku uciekło na oczekujące statki amerykańskie. (1) Schwytani wygnańcy zostali szybko osądzeni, kilku stracono, a resztę skazano na trzydzieści lat więzienia za zdradę stanu. Ci wygnańcy zostali zwolnieni po 20 miesiącach w zamian za 53 miliony dolarów na żywność i lekarstwa.

Niektórzy szacują, że liczba zabitych sił kubańskich waha się od 2000 do 4000. Według innych szacunków 1800 kubańskich żołnierzy zginęło na otwartej autostradzie przez napalm. Wydaje się, że był to prekursor autostrady śmierci w Iraku w 1991 roku, kiedy siły amerykańskie bezlitośnie unicestwiły dużą liczbę Irakijczyków na autostradzie. (2)

Demokratyczna Republika Konga (dawniej Zair)

Początek masowej przemocy został wszczęty w tym kraju w 1879 roku przez jego kolonizatora króla Belgii Leopolda. Populacja Konga zmniejszyła się o 10 milionów ludzi w ciągu 20 lat, które niektórzy nazywają „ludobójstwem Leopolda”. (1) Stany Zjednoczone były odpowiedzialne za około jedną trzecią tej liczby zgonów w tym kraju w niedawnej przeszłości. (2)

W 1960 roku Kongo stało się niepodległym państwem, a jego pierwszym premierem był Patrice Lumumba. Został zamordowany z udziałem CIA, chociaż niektórzy twierdzą, że za jego morderstwo odpowiadała Belgia. (3) Niemniej jednak CIA planowało go zabić. (4) Przed zamachem CIA wysłała jednego ze swoich naukowców, dr Sidneya Gottlieba, do Konga z „śmiertelnym materiałem biologicznym” przeznaczonym do użycia w zamachu na Lumumbę. Wirus ten mógł wywołać śmiertelną chorobę rdzenną w obszarze Kongo w Afryce i został przeniesiony w dyplomatycznym woreczku.

W ostatnich latach w Demokratycznej Republice Konga przez większość czasu toczyła się wojna domowa, podżegana często przez Stany Zjednoczone i inne narody, w tym sąsiednie. (5)

W kwietniu 1977 roku „Newsday” doniósł, że CIA potajemnie wspierało starania o rekrutację kilkuset najemników w USA i Wielkiej Brytanii do służby u boku armii Zairu. W tym samym roku Stany Zjednoczone dostarczyły 15 milionów dolarów zaopatrzenia wojskowego prezydentowi Zairu Mobutu, aby odeprzeć inwazję konkurencyjnej grupy działającej w Angoli. (6)

W maju 1979 roku Stany Zjednoczone wysłały kilka milionów dolarów pomocy Mobutu, który został skazany 3 miesiące wcześniej przez Departament Stanu USA za łamanie praw człowieka. (7) Podczas zimnej wojny Stany Zjednoczone przekazały Zairowi ponad 300 milionów dolarów na broń (8,9) Przekazano mu 100 milionów dolarów na szkolenie wojskowe. (2) W 2001 roku donoszono komisji Kongresu USA, że amerykańskie firmy, w tym jedna powiązana z byłym prezydentem Georgem Bushem seniorem, podsycają Kongo dla zysków pieniężnych. W tym kraju toczy się międzynarodowa bitwa o zasoby, w którą zaangażowanych jest ponad 125 firm i osób. Jedną z tych substancji jest koltan, który jest używany do produkcji telefonów komórkowych. (2)

Republika Dominikany

W 1962 roku Juan Bosch został prezydentem Dominikany. Opowiadał się za takimi programami, jak reforma rolna i programy robót publicznych. Nie wróżyło to dobrze jego przyszłym relacjom z USA i po zaledwie 7 miesiącach sprawowania urzędu został obalony przez zamach stanu CIA. W 1965 roku, gdy grupa próbowała ponownie zainstalować go w jego biurze, prezydent Johnson powiedział: „Ten Bosch nie jest dobry”. Asystent Sekretarza Stanu Thomas Mann odpowiedział: „Wcale nie jest dobry. Panie prezydencie, jeśli nie uda nam się tam stworzyć przyzwoitego rządu, dostaniemy kolejnego Boscha. To będzie po prostu kolejny zapadlisko”. Dwa dni później rozpoczęła się inwazja USA i 22 000 żołnierzy i piechoty morskiej wkroczyło na Dominikanę, a około 3 000 dominikanów zginęło podczas walk. Usprawiedliwieniem tego było to, że miało to na celu ochronę tamtejszych obcokrajowców. (1,2,3,4)

Wschodni Timor

W grudniu 1975 roku Indonezja najechała na Timor Wschodni. To wtargnięcie rozpoczęło się dzień po tym, jak prezydent USA Gerald Ford i sekretarz stanu Henry Kissinger opuścili Indonezję, gdzie udzielili prezydentowi Suharto pozwolenia na użycie amerykańskiej broni, która zgodnie z amerykańskim prawem nie mogła być użyta do agresji. Daniel Moynihan, ambasador USA przy ONZ. powiedział, że USA chcą, aby „rzeczy potoczyły się tak, jak się stało”. (1,2) Rezultatem było szacunkowo 200 000 zmarłych z 700 000 populacji. (1,2)

Szesnaście lat później, 12 listopada 1991 r., dwustu siedemnastu demonstrantów z Timoru Wschodniego w Dili, wielu z nich dzieci, maszerujących z nabożeństwa żałobnego, zostało zastrzelonych przez indonezyjskie oddziały uderzeniowe Kopassus, którym dowodzili wyszkoleni przez USA dowódcy Prabowo Subianto ( zięć generała Suharto) i Kiki Syahnakri. Widziano ciężarówki zrzucające ciała do morza. (5)

Salwador

Wojna domowa w Salwadorze w latach 1981-1992 była finansowana z 6 miliardów dolarów amerykańskiej pomocy udzielonej na wsparcie rządu w jego wysiłkach zmierzających do stłumienia ruchu na rzecz sprawiedliwości społecznej dla ludzi w tym liczącym około 8 milionów ludzi narodzie. (1)
W tym czasie amerykańscy doradcy wojskowi demonstrowali metody torturowania nastoletnich więźniów, zgodnie z wywiadem z dezerterem z salwadorskiej armii opublikowanym w New York Times. Ten były członek Gwardii Narodowej Salwadoru zeznał, że był członkiem dwunastoosobowego oddziału, który znalazł ludzi, o których mówiono, że są partyzantami, i torturował ich. Częścią szkolenia, które otrzymał, były tortury w lokalizacji w USA, gdzieś w Panamie. (2)

Około 900 mieszkańców wsi zostało zmasakrowanych w wiosce El Mozote w 1981 roku. Dziesięciu z dwunastu żołnierzy rządu Salwadoru, których wymieniono jako biorących udział w tym akcie, było absolwentami Szkoły Ameryk prowadzonej przez USA (2) Byli tylko niewielką częścią około 75 000 osób zginęło podczas tej wojny domowej. (1)

Według raportu Komisji Prawdy ONZ z 1993 r., ponad 96% naruszeń praw człowieka dokonanych podczas wojny zostało popełnionych przez salwadorską armię lub paramilitarne szwadrony śmierci związane z salwadorską armią. (3)

Ta komisja powiązała absolwentów School of the Americas z wieloma znanymi zabójstwami. The New York Times i Washington Post pojawiły się następnie z zjadliwymi artykułami. W 1996 roku Rada Nadzorcza Białego Domu wydała raport, który poparł wiele zarzutów stawianych tej szkole przez wielebnego Roya Bourgeois, szefa School of the Americas Watch. W tym samym roku Pentagon opublikował wcześniej tajne raporty wskazujące, że absolwenci byli szkoleni w zabijaniu, wymuszeniach i przemocy fizycznej w celu przesłuchań, fałszywego więzienia i innych metod kontroli. (4)

Grenada

CIA zaczęła destabilizować Grenadę w 1979 roku po tym, jak Maurice Bishop został prezydentem, częściowo dlatego, że odmówił dołączenia do kwarantanny Kuby. Kampania przeciwko niemu zakończyła się jego obaleniem i inwazją USA na Grenadę 25 października 1983 r., w której zginęło około 277 osób. (1,2) Oskarżono błędnie, że w Grenadzie buduje się lotnisko, które może zostać użyte do ataku na Stany Zjednoczone, a także błędnie twierdzono, że życie amerykańskich studentów medycyny na tej wyspie było zagrożone.

Gwatemala

W 1951 Jacobo Arbenz został wybrany na prezydenta Gwatemali. Przywłaszczył sobie trochę nieużywanej ziemi zarządzanej przez United Fruit Company i zrekompensował firmie. (1,2) Ta firma rozpoczęła następnie kampanię mającą na celu namalowanie Arbenz jako narzędzia międzynarodowego spisku i zatrudniła około 300 najemników, którzy sabotowali dostawy ropy i pociągi. (3) W 1954 r. zorganizowany przez CIA zamach stanu pozbawił go urzędu i opuścił kraj. W ciągu następnych 40 lat różne reżimy zabiły tysiące ludzi.

W 1999 r. Washington Post doniósł, że komisja wyjaśnień historycznych doszła do wniosku, że ponad 200 000 osób zginęło podczas wojny domowej i że doszło do 42 000 indywidualnych naruszeń praw człowieka, z czego 29 000 śmiertelnych, z czego 92% zostało popełnionych przez armię. Komisja donosiła dalej, że rząd USA i CIA naciskały na rząd Gwatemali, aby bezwzględnie stłumił ruch partyzancki. (4,5)

Według Komisji w latach 1981-1983 rząd wojskowy Gwatemali – finansowany i wspierany przez rząd USA – zniszczył około czterystu wiosek Majów w kampanii ludobójstwa. (4)
Jednym z dokumentów udostępnionych Komisji była notatka z 1966 r. od urzędnika Departamentu Stanu USA, w której opisano, w jaki sposób w pałacu założono „kryjówkę” do użytku gwatemalskich agentów bezpieczeństwa i ich amerykańskich kontaktów. Była to kwatera główna gwatemalskiej „brudnej wojny” przeciwko lewicowym powstańcom i podejrzanym sojusznikom. (2)

Haiti

Od 1957 do 1986 Haiti było rządzone przez Papa Doc Duvalier, a później przez jego syna. W tym czasie ich prywatna siła terrorystyczna zabiła od 30 000 do 100 000 osób. (1) W tym czasie na Haiti napłynęły miliony dolarów subsydiów CIA, głównie po to, by stłumić ruchy ludowe, (2) chociaż większość amerykańskiej pomocy wojskowej dla tego kraju, według Williama Bluma, była potajemnie kierowana przez Izrael.

Podobno rządy po drugim panowaniu Duvaliera były odpowiedzialne za jeszcze większą liczbę ofiar śmiertelnych, a wpływ USA na Haiti, szczególnie za pośrednictwem CIA, nadal się utrzymuje. Stany Zjednoczone później wypchnęły z urzędu prezydenckiego czarnoskórego księdza katolickiego, Jeana Bertranda Aristide'a, mimo że na początku lat 90. został wybrany z 67% głosów. Zamożna biała klasa na Haiti sprzeciwiała się mu w tym głównie czarnym kraju, z powodu jego programów społecznych mających na celu pomoc biednym i położenie kresu korupcji. (3) Później wrócił do urzędu, ale to nie trwało długo. Został zmuszony przez Stany Zjednoczone do opuszczenia urzędu i obecnie mieszka w Afryce Południowej.

Honduras

W latach 80. CIA wspierała batalion 316 w Hondurasie, który porwał, torturował i zabił setki swoich obywateli. Sprzęt tortur i podręczniki zostały dostarczone przez argentyński personel CIA, który pracował z agentami USA podczas szkolenia Hondurasów. Około 400 osób straciło życie. (1,2) To kolejny przypadek tortur na świecie sponsorowanych przez USA (3)

Batalion 316 używał w przesłuchaniach w latach 80. urządzeń wstrząsowych i duszących. Więźniów często przetrzymywano nago, a gdy nie byli już przydatni, zabijano je i grzebano w nieoznaczonych grobach. Odtajnione dokumenty i inne źródła pokazują, że CIA i ambasada USA wiedziały o wielu przestępstwach, w tym o morderstwach i torturach, a mimo to nadal wspierały batalion 316 i współpracowały z jego przywódcami”. (4)

Honduras był na początku lat 80. miejscem inscenizacji Contras, którzy próbowali obalić socjalistyczny rząd Sandinistów w Nikaragui. John D. Negroponte, obecnie zastępca sekretarza stanu, był naszym ambasadorem, gdy nasza pomoc wojskowa dla Hondurasu wzrosła z 4 milionów dolarów do 77,4 milionów dolarów rocznie. Negroponte zaprzecza, że ​​miał jakąkolwiek wiedzę na temat tych okrucieństw podczas swojej kadencji. Jednak jego poprzednik na tym stanowisku, Jack R. Binns, poinformował w 1981 r., że był głęboko zaniepokojony rosnącymi dowodami na oficjalnie sponsorowane/sankcjonowane zabójstwa. (5)

Węgry

W 1956 r. Węgry, sowiecki kraj satelicki, zbuntowały się przeciwko Związkowi Radzieckiemu. W czasie powstania audycje Radia Wolna Europa na Węgry przybierały czasem agresywny ton, zachęcając rebeliantów do przekonania, że ​​wsparcie Zachodu jest bliskie, a nawet udzielając taktycznych porad, jak walczyć z Sowietami. Ich nadzieje rozwiały się, a następnie rozwiały te audycje, które rzuciły jeszcze ciemniejszy cień na węgierską tragedię.” (1) Węgierska i sowiecka liczba ofiar śmiertelnych wyniosła około 3000, a rewolucja została stłumiona. (2)

Indonezja

W 1965 roku w Indonezji doszło do zamachu stanu, w wyniku którego generał Sukarno został przywódcą generała Suharto. Stany Zjednoczone odegrały rolę w tej zmianie rządu. Robert Martens, były oficer ambasady USA w Indonezji, opisał, jak amerykańscy dyplomaci i oficerowie CIA dostarczyli do 5000 nazwisk szwadronom śmierci armii indonezyjskiej w 1965 roku i odprawili je, gdy zostały zabite lub schwytane. Martens przyznał, że „Prawdopodobnie mam dużo krwi na rękach, ale to nie wszystko jest złe. Jest czas, kiedy trzeba mocno uderzyć w decydującym momencie”. (1,2,3) Szacunki liczby zgonów wahają się od 500 000 do 3 milionów. (4,5,6)
W latach 1993-1997 Stany Zjednoczone przekazały Dżakarcie prawie 400 milionów dolarów pomocy gospodarczej i sprzedały temu narodowi broń za dziesiątki milionów dolarów. Amerykańskie Zielone Berety zapewniały szkolenie elitarnym siłom Indonezji, które były odpowiedzialne za wiele okrucieństw w Timorze Wschodnim. (3)

Iran

Iran stracił około 262 000 ludzi w wojnie przeciwko Irakowi w latach 1980-1988. (1) Zobacz Irak, aby uzyskać więcej informacji o tej wojnie.

3 lipca 1988 r. okręt marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych, Vincennes, operował na wodach irańskich, zapewniając wsparcie militarne Irakowi podczas wojny iracko-irańskiej. Podczas bitwy z irańskimi kanonierkami wystrzelił dwa pociski w irańskiego Airbusa, który wykonywał rutynowy lot cywilny. Zginęło wszystkich 290 cywilów na pokładzie. (2,3)

Irak

A. Wojna iracko-irańska trwała od 1980 do 1988 roku iw tym czasie według Washington Post zginęło około 105 000 Irakijczyków. (1,2)

Według Howarda Teichera, byłego urzędnika Rady Bezpieczeństwa Narodowego, Stany Zjednoczone zapewniły Irakijczykom miliardy dolarów w kredytach i pomogły Irakowi na inne sposoby, takie jak upewnienie się, że Irak posiada sprzęt wojskowy, w tym środki biologiczne. Ten przypływ pomocy dla Iraku przyszedł jako Iran wydawał się wygrywać wojnę i był blisko Basry. (1) Stany Zjednoczone nie sprzeciwiały się osłabieniu obu krajów w wyniku wojny, ale nie wyglądało na to, by chcieć zwycięstwa którejkolwiek ze stron.

B: Wojna amerykańsko-iracka i sankcje przeciwko Irakowi przedłużone od 1990 do 2003 roku.

Irak najechał Kuwejt 2 sierpnia 1990 r., a USA odpowiedziały żądaniem wycofania się Iraku, a cztery dni później ONZ nałożyła sankcje międzynarodowe.

Irak miał powody sądzić, że USA nie sprzeciwią się inwazji na Kuwejt, ponieważ ambasador USA w Iraku, April Glaspie, powiedział Saddamowi Husajnowi, że USA nie mają stanowiska w sporze, jaki jego kraj ma z Kuwejtem. Dano więc zielone światło, ale wydawało się, że jest to bardziej pułapka.

W ramach strategii public relations mającej na celu zmobilizowanie amerykańskiej opinii publicznej do poparcia ataku na Irak, córka ambasadora Kuwejtu w USA fałszywie zeznała przed Kongresem, że wojska irackie wyciągają wtyczki z inkubatorów w irackich szpitalach. (1) Przyczyniło się to do szaleństwa wojennego w USA

Amerykański atak lotniczy rozpoczął się 17 stycznia 1991 roku i trwał 42 dni. 23 lutego prezydent HW Bush nakazał rozpoczęcie amerykańskiego ataku naziemnego. Inwazja miała miejsce z niepotrzebnym zabijaniem irackiego personelu wojskowego. Zginęło tylko około 150 amerykańskich żołnierzy w porównaniu z około 200 000 Irakijczyków. Niektórzy Irakijczycy zostali bezlitośnie zabici na Autostradzie Śmierci, a Stany Zjednoczone pozostawiły w tym kraju około 400 ton zubożonego uranu (2,3)

Inne zgony później pochodziły z opóźnionych zgonów z powodu ran, zabitych cywilów, zabitych w wyniku uszkodzeń irackich zakładów uzdatniania wody i innych aspektów zniszczonej infrastruktury oraz sankcji.

W 1995 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa poinformowała, że ​​sankcje ONZ wobec Iraku były odpowiedzialne za śmierć ponad 560 000 dzieci od 1990 r. (5)

Leslie Stahl w programie telewizyjnym 60 minut w 1996 roku wspomniana Madeleine Albright, ambasador USA przy ONZ „Słyszeliśmy, że zginęło pół miliona dzieci. To znaczy więcej dzieci niż zmarło w Hiroszimie. I – a wiesz, czy cena jest tego warta?” Albright odpowiedziała: „Myślę, że to bardzo trudny wybór, ale cena – uważamy, że jest tego warta”. (4)

W 1999 r. UNICEF poinformował, że każdego miesiąca w wyniku sankcji i wojny z USA umierało 5000 dzieci (6)

Richard Garfield oszacował później, że bardziej prawdopodobna liczba nadmiernych zgonów wśród dzieci poniżej piątego roku życia w okresie od 1990 do marca 1998 wynosi 227 000 – dwukrotnie więcej niż w poprzedniej dekadzie. Garfield oszacował, że liczby te wynoszą od 350 000 do 2000 (częściowo na podstawie wyników innego badania). (7)

Jednak jego badanie ma pewne ograniczenia. Jego dane nie zostały zaktualizowane przez pozostałe trzy lata obowiązywania sankcji. Nie zbadano również dwóch innych, nieco wrażliwych grup wiekowych: małych dzieci powyżej piątego roku życia i osób starszych.

Wszystkie te raporty były znaczącymi wskaźnikami ogromnej liczby zgonów, o których Stany Zjednoczone były świadome i które były częścią ich strategii, aby wywołać wystarczająco dużo bólu i terroru wśród Irakijczyków, aby wywołać bunt przeciwko ich rządowi.

C: Wojna iracko-amerykańska rozpoczęła się w 2003 roku i nie została zakończona

Tak jak koniec zimnej wojny ośmielił Stany Zjednoczone do zaatakowania Iraku w 1991 roku, tak ataki z 11 września 2001 roku położyły podwaliny dla USA do rozpoczęcia obecnej wojny z Irakiem. Podczas gdy w niektórych innych wojnach dużo później dowiedzieliśmy się o kłamstwach, którymi nas oszukiwano, niektóre z oszustw, którymi wciągnięto nas w tę wojnę, stały się znane niemal natychmiast po tym, jak zostały wypowiedziane. Nie było broni masowego rażenia, nie staraliśmy się promować demokracji, nie próbowaliśmy ratować narodu irackiego przed dyktatorem.

Według naukowców z Johns Hopkins łączna liczba ofiar śmiertelnych w Iraku, które są wynikiem naszego obecnego Iraku przeciwko wojnie w Iraku, wynosi 654 000, z czego 600 000 przypisuje się aktom przemocy. (1,2)

Ponieważ te zgony są wynikiem inwazji USA, nasi przywódcy muszą przyjąć za nie odpowiedzialność.

[Aby uzyskać bardziej aktualne spojrzenie na badania dotyczące zgonów w Iraku, zobacz http://davidswanson.org/iraq       –DS]

Wojna izraelsko-palestyńska

Około 100 000 do 200 000 Izraelczyków i Palestyńczyków, ale głównie ci ostatni, zginęło w walce między tymi dwiema grupami. Stany Zjednoczone były silnym zwolennikiem Izraela, dostarczając miliardy dolarów pomocy i wspierając posiadanie broni jądrowej. (1,2)

Korea Północna i Południowa

Wojna koreańska rozpoczęła się w 1950 roku, kiedy, według administracji Trumana, 25 czerwca Korea Północna najechała Koreę Południową. Jednak od tego czasu pojawiło się inne wyjaśnienie, które utrzymuje, że atak Korei Północnej nastąpił w czasie wielu wtargnięć na granice przez obie strony. Korea Południowa zainicjowała większość starć granicznych z Koreą Północną począwszy od 1948 r. Rząd Korei Północnej twierdził, że do 1949 r. armia Korei Południowej dokonała 2617 zbrojnych najazdów. To był mit, że Związek Radziecki nakazał Korei Północnej zaatakować Koreę Południową. (1,2)

Stany Zjednoczone rozpoczęły swój atak, zanim ONZ uchwaliła rezolucję popierającą interwencję naszego narodu, a nasze siły zbrojne przyczyniły się do chaosu w wojnie, wprowadzając użycie napalmu. (1)

Podczas wojny większość zgonów to Koreańczycy z Korei Południowej, Północnej i Chińczycy. Cztery źródła podają liczbę zgonów od 1,8 do 4,5 miliona. (3,4,5,6) Inne źródło podaje w sumie 4 miliony, ale nie wskazuje, do jakiego narodu należeli. (7)

John H. Kim, weteran armii amerykańskiej i przewodniczący Koreańskiego Komitetu Weteranów na rzecz Pokoju, stwierdził w artykule, że podczas wojny koreańskiej „armia, siły powietrzne i marynarka wojenna USA były bezpośrednio zaangażowane w zabicie około trzech milionów cywilów. – zarówno z Korei Południowej, jak i z Korei Północnej – w wielu miejscach w całej Korei… Donosi się, że podczas wojny koreańskiej Stany Zjednoczone zrzuciły około 650 000 ton bomb, w tym 43 000 ton bomb z napalmem”. Przypuszcza się, że ta suma nie obejmuje ofiar chińskich.

Inne źródło podaje w sumie około 500 000 Koreańczyków i przypuszczalnie tylko wojskowych. (8,9)

Laos

W latach 1965-1973 podczas wojny w Wietnamie Stany Zjednoczone zrzuciły na Laos ponad dwa miliony ton bomb – więcej niż obie strony zrzuciły podczas II wojny światowej. Ponad jedna czwarta ludności została uchodźcami. Zostało to później nazwane „tajną wojną”, ponieważ wydarzyło się w tym samym czasie, co wojna w Wietnamie, ale było mało prasy. Setki tysięcy zginęło. Branfman dokonuje jedynego oszacowania, o którym jestem świadom, stwierdzając, że zginęły setki tysięcy. Można zinterpretować to tak, że zginęło co najmniej 200 000 osób. (1,2,3)

W rzeczywistości interwencja wojskowa USA w Laosie rozpoczęła się znacznie wcześniej. Wojna domowa rozpoczęła się w latach 50. XX wieku, kiedy Stany Zjednoczone zwerbowały siły 40 000 Laotańczyków, aby przeciwstawić się Pathet Lao, lewicowej partii politycznej, która ostatecznie przejęła władzę w 1975 roku.

Zobacz także Wietnam

Nepal

Od wybuchu wojny domowej w 1996 roku zginęło od 8 000 do 12 000 Nepalczyków. Według Foreign Policy in Focus śmiertelność gwałtownie wzrosła wraz z przybyciem prawie 8400 amerykańskich pistoletów maszynowych M-16 (950 obr./min) i amerykańskich doradców. Nepal jest w 85 procentach obszarem wiejskim i pilnie potrzebuje reformy rolnej. Nic dziwnego, że 42% jej mieszkańców żyje poniżej poziomu ubóstwa. (1,2)

W 2002 roku, po wybuchu kolejnej wojny domowej, prezydent George W. Bush przeforsował przez Kongres ustawę zezwalającą rządowi Nepalu na pomoc wojskową w wysokości 20 milionów dolarów. (3)

Nikaragua

W 1981 r. sandiniści obalili rząd Somozy w Nikaragui (1), a do 1990 r. około 25 000 Nikaraguańczyków zginęło w walce zbrojnej między rządem Sandinistów a rebeliantami Contra, którzy zostali uformowani z pozostałości rządu narodowego Somozy. Korzystanie z podręczników zabójstw przez Contras pojawiło się w 1984 roku. (2,3)

Stany Zjednoczone wspierały zwycięski reżim rządowy, dostarczając tajną pomoc wojskową dla Contras (antykomunistycznej partyzantki) począwszy od listopada 1981 r. Ale kiedy Kongres odkrył, że CIA nadzorowała akty sabotażu w Nikaragui bez powiadamiania Kongresu, uchwalił poprawkę Bolanda w 1983 roku, który zabronił CIA, Departamentowi Obrony i jakiejkolwiek innej agencji rządowej udzielania dalszej tajnej pomocy wojskowej. (4)

Ale znaleziono sposoby na obejście tego zakazu. Rada Bezpieczeństwa Narodowego, która nie była wyraźnie objęta prawem, pozyskiwała dla Contras fundusze prywatne i zagraniczne. Ponadto broń została sprzedana Iranowi, a wpływy ze sprzedaży zostały przekierowane do Contras biorących udział w powstaniu przeciwko rządowi Sandinistów. (5) Wreszcie, w 1990 r. Sandiniści zostali wykluczeni z urzędu przez wyborców, którzy sądzili, że zmiana przywództwa uspokoi Stany Zjednoczone, co powodowało nieszczęście wśród obywateli Nikaragui przez ich poparcie dla Contras.

Pakistan

W 1971 Pakistan Zachodni, autorytarne państwo wspierane przez USA, brutalnie najechało Pakistan Wschodni. Wojna zakończyła się po tym, jak Indie, których gospodarka była oszałamiająca po przyjęciu około 10 milionów uchodźców, najechały Pakistan Wschodni (obecnie Bangladesz) i pokonały siły zachodnio-pakistańskie. (1)

Miliony ludzi zginęły podczas tej brutalnej walki, nazywanej przez niektórych ludobójstwem dokonanym przez Pakistan Zachodni. Kraj ten od dawna był sojusznikiem USA, począwszy od 411 milionów dolarów przekazanych na utworzenie sił zbrojnych, które przeznaczyły 80% swojego budżetu na wojsko. 15 milionów dolarów w postaci broni spłynęło do zachodniego Pakistanu podczas wojny. (2,3,4)

Trzy źródła szacują, że zmarło 3 miliony ludzi, a (5,2,6) jedno źródło szacuje, że 1,5 miliona. (3)

Panama

W grudniu 1989 roku wojska amerykańskie zaatakowały Panamę, rzekomo po to, by aresztować Manuela Noriegę, prezydenta tego kraju. Był to przykład amerykańskiego poglądu, że jest panem świata i może aresztować każdego, kogo chce. Przez kilka lat wcześniej pracował dla CIA, ale częściowo wypadł z łask, ponieważ nie był przeciwnikiem sandinistów w Nikaragui. (1) Szacuje się, że zmarło od 500 do 4000 osób. (2,3,4)

Paragwaj: Patrz Ameryka Południowa: Operacja Condor

Filipiny

Filipiny były pod kontrolą USA przez ponad sto lat. W ciągu ostatnich 50 do 60 lat Stany Zjednoczone finansowały i w inny sposób pomagały różnym rządom filipińskim, które starały się stłumić działalność grup pracujących dla dobra swoich obywateli. W 1969 r. Komitet Symingtona w Kongresie USA ujawnił, w jaki sposób wysyłano tam materiały wojenne w ramach kampanii przeciwko powstaniu. US Special Forces i Marines brały udział w niektórych operacjach bojowych. Szacunkowa liczba osób, które zostały stracone i zaginęły za prezydenta Fernando Marcosa, wynosiła ponad 100 000. (1,2)

Ameryka Południowa: Operacja Condor

Była to wspólna operacja 6 despotycznych rządów Ameryki Południowej (Argentyny, Boliwii, Brazylii, Chile, Paragwaju i Urugwaju) w celu wymiany informacji o swoich przeciwnikach politycznych. Szacuje się, że w ramach tego planu zginęło 13 000 osób. (1)

Została utworzona 25 listopada 1975 roku w Chile aktem Międzyamerykańskiego Zjazdu o Wywiadu Wojskowym. Według oficera politycznego ambasady USA, Johna Tiptona, CIA i chilijska tajna policja współpracowały ze sobą, chociaż CIA nie zorganizowała operacji, aby ta współpraca działała. Podobno zakończył się w 1983 roku. (2)

6 marca 2001 r. New York Times poinformował o istnieniu niedawno odtajnionego dokumentu Departamentu Stanu ujawniającego, że Stany Zjednoczone ułatwiły komunikację w ramach operacji Kondor. (3)

Sudan

Od 1955 roku, kiedy uzyskał niepodległość, Sudan przez większość czasu był uwikłany w wojnę domową. Do około 2003 roku zginęło około 2 milionów ludzi. Nie wiadomo, czy liczba ofiar śmiertelnych w Darfurze jest częścią tej sumy.

Organizacje praw człowieka skarżą się, że polityka USA pomogła przedłużyć wojnę domową w Sudanie, wspierając wysiłki mające na celu obalenie rządu centralnego w Chartumie. W 1999 roku sekretarz stanu USA Madeleine Albright spotkała się z przywódczynią Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (SPLA), która powiedziała, że ​​zaoferowała mu dostawy żywności, jeśli odrzuci plan pokojowy sponsorowany przez Egipt i Libię.

W 1978 r. odkryto ogrom rezerw ropy naftowej w Sudanie iw ciągu dwóch lat stał się on szóstym największym odbiorcą amerykańskiej pomocy wojskowej. Rozsądne jest założenie, że jeśli USA pomoże rządowi w dojściu do władzy, poczuje się zobowiązany do oddania USA części tortu z ropą.

Brytyjska grupa Christian Aid oskarżyła zagraniczne koncerny naftowe o współudział w wyludnianiu wiosek. Te firmy – nie amerykańskie – otrzymują ochronę rządową, a tym samym zezwalają rządowi na korzystanie z pasów startowych i dróg.

W sierpniu 1998 r. Stany Zjednoczone zbombardowały Chartum w Sudanie 75 pociskami wycieczkowymi. Nasz rząd powiedział, że celem była fabryka broni chemicznej należąca do Osamy bin Ladena. Właściwie bin Laden nie był już właścicielem, a fabryka była jedynym dostawcą zaopatrzenia farmaceutycznego dla tego biednego narodu. W wyniku bombardowania dziesiątki tysięcy osób mogło umrzeć z powodu braku leków na malarię, gruźlicę i inne choroby. Stany Zjednoczone rozstrzygnęły pozew złożony przez właściciela fabryki. (1,2)

Urugwaj: Zobacz Ameryka Południowa: Operacja Condor

Wietnam

W Wietnamie na mocy porozumienia sprzed kilkudziesięciu lat miały odbyć się wybory do zjednoczonego Wietnamu Północnego i Południowego. Stany Zjednoczone sprzeciwiły się temu i poparły rząd Diem w Wietnamie Południowym. W sierpniu 1964 r. CIA i inni pomogli sfabrykować fałszywy wietnamski atak na amerykański statek w Zatoce Tonkińskiej i wykorzystano to jako pretekst do większego zaangażowania USA w Wietnamie. (1)

Podczas tej wojny amerykańska operacja zabójstwa, zwana Operation Phoenix, sterroryzowała ludność Wietnamu Południowego, a podczas wojny wojska amerykańskie były odpowiedzialne w 1968 r. za masową rzeź ludności w wiosce My Lai.

Według oświadczenia rządu wietnamskiego w 1995 r. liczba zgonów cywilów i personelu wojskowego podczas wojny wietnamskiej wyniosła 5,1 miliona. (2)

Ponieważ liczba zgonów w Kambodży i Laosie wyniosła około 2,7 miliona (patrz Kambodża i Laos), szacunkowa liczba ofiar wojny wietnamskiej wynosi 7,8 miliona.

Komisja Wirtualnej Prawdy podaje w sumie wojnę 5 milionów (3), a Robert McNamara, były sekretarz obrony, według New York Times Magazine mówi, że liczba zabitych Wietnamczyków wynosi 3,4 miliona. (4,5)

[Dodam, że najnowsze badanie z Harvardu szacuje liczbę zgonów w Wietnamie na 3,8 miliona, co zdaniem Nicka Turse w Kill Anything That Moves jest znaczącym niedopowiedzeniem. –DS]

Jugosławia

Jugosławia była socjalistyczną federacją kilku republik. Ponieważ w czasie zimnej wojny odmówił ścisłego związku ze Związkiem Radzieckim, zyskał pewne wsparcie ze strony USA. Jednak po rozpadzie Związku Radzieckiego przydatność Jugosławii dla USA skończyła się, a USA i Niemcy pracowały nad przekształceniem jej socjalistycznej gospodarki w gospodarkę socjalistyczną. kapitalistyczny w procesie głównie dzielenia i podboju. Między różnymi częściami Jugosławii istniały różnice etniczne i religijne, które były manipulowane przez USA, aby wywołać kilka wojen, które doprowadziły do ​​rozpadu tego kraju.

Od wczesnych lat 90. do chwili obecnej Jugosławia podzieliła się na kilka niezależnych narodów, których obniżony dochód, wraz z pobłażliwością CIA, uczynił z niej pionka w rękach krajów kapitalistycznych. (1) Rozwiązanie Jugosławii zostało spowodowane głównie przez Stany Zjednoczone (2)

Oto szacunki niektórych, jeśli nie wszystkich, wojen wewnętrznych w Jugosławii. Wszystkie wojny: 107 000; (3,4)

Bośnia i Krajina: 250 000; (5) Bośnia: 20 000 do 30 000; (5) Chorwacja: 15 000; (6) i

Kosowo: 500 do 5000. (7)

##

Dzięki książce Davida Vine'a ( Base Nation ) i innym źródłom zacząłem sporządzać listę przypadków podboju terytorium Stanów Zjednoczonych:

Podczas II wojny światowej marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych zajęła małą hawajską wyspę Koho'alawe na poligon do testowania broni i nakazała jej mieszkańcom opuścić. Wyspa została zdewastowana. W 1942 roku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych wysiedliła Aleutów. Praktyki te nie zakończyły się ani w 1928, ani w 1945. Prezydent Harry Truman zdecydował, że 170 rdzennych mieszkańców atolu Bikini nie ma prawa do swojej wyspy w 1946 roku. Kazał ich eksmitować w lutym i marcu 1946 i porzucić jako uchodźców na innych wyspach bez środków wsparcia lub struktury społecznej. W nadchodzących latach Stany Zjednoczone usuną 147 osób z atolu Enewetak i wszystkich mieszkańców Lib Island. Amerykańskie testy bomby atomowej i wodorowej sprawiły, że różne wyludnione i wciąż zaludnione wyspy stały się niezdatne do zamieszkania, co doprowadziło do dalszych przesiedleń. Aż do lat sześćdziesiątych armia amerykańska wysiedliła setki ludzi z atolu Kwajalein. Na Ebeye utworzono bardzo gęsto zaludnione getto.

Na Vieques , niedaleko Portoryko, US Navy wysiedliła tysiące mieszkańców w latach 1941-1947, ogłosiła plany eksmisji pozostałych 8000 w 1961, ale została zmuszona do wycofania się i — w 2003 — zaprzestania bombardowania wyspy. Na pobliskiej Culebra, Marynarka Wojenna przesiedliła tysiące w latach 1948-1950 i próbowała usunąć te, które pozostały w latach 70. XX wieku. Marynarka wojenna patrzy teraz na wyspę Pagan jako możliwy zamiennik Vieques, której populacja została już usunięta przez erupcję wulkanu. Oczywiście każda możliwość powrotu byłaby znacznie zmniejszona.

Począwszy od II wojny światowej, ale trwającej aż do lat pięćdziesiątych, armia amerykańska wysiedliła ćwierć miliona Okinawanów, czyli połowę populacji, z ich ziemi, zmuszając ludzi do obozów dla uchodźców i wysyłając tysiące z nich do Boliwii – gdzie obiecano ziemię i pieniądze ale nie dostarczone.

W 1953 roku Stany Zjednoczone zawarły umowę z Danią, aby usunąć 150 Inughuitów z Thule na Grenlandii, dając im cztery dni na wydostanie się lub stawienie czoła buldożerom. Odmawia się im prawa do powrotu.

W latach 1968-1973 Stany Zjednoczone i Wielka Brytania wygnały wszystkich od 1500 do 2000 mieszkańców Diego Garcii, otaczając ludzi i zmuszając ich do wsiadania do łodzi, jednocześnie zabijając ich psy w komorze gazowej i przejmując całą ich ojczyznę na użytek USA wojskowy.

Rząd Korei Południowej, który eksmitował ludzi za ekspansję amerykańskiej bazy na kontynencie w 2006 r., na polecenie marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych w ostatnich latach niszczył wioskę, jej wybrzeże i 130 akrów gruntów rolnych na wyspie Jeju, aby zapewnić Stanom Zjednoczonym kolejną ogromną bazę wojskową.

Późniejsza książka Vine'a The United States of War (2020) zawiera mapę z następującymi przykładami amerykańskich baz przemieszczających populacje:


Pearl Harbor (Hawaje) 1898
Filipiny 1898
Guam 1899, 1945-1946
Panama 1908-1931
Portoryko 1939-1942
Nowa Fundlandia 1940-1941
Trynidad 1940-1942
Kaho'olawe (Hawaje) 1941-1942
Vieques (Puerto Rico) 1941-1961
Culebra (Puerto Rico) 1941-1970
Wyspy Aleuckie i Attu 1942
Okinawa 1945-1964
Thule (Grenlandia) 1953
Diego Garcia 1968-1973
Daechuri ( Korea Południowa) 2006-2008

Plus amerykańskie testy nuklearne wyparły populacje w latach 1944-1978 na Wyspach Marshalla, Ailinginae Atoll, Bikini Atoll, Enewetak Atoll, Kwajalein Atoll, Lib Island, Rongelap Atoll, Rongerik Atoll, Wotho Atoll.

Wykorzystanie wojska USA w USA

Zobacz „ Wewnętrzna interwencja wojskowa w Stanach Zjednoczonych ” autorstwa Davida Adamsa w Journal of Peace Research , tom. 32, nr 2 (maj 1995), s. 197-211, wyd.: Sage Publications, Ltd.

Mam kilka dodatków do twojej listy.

Nixon interweniował, aby podtrzymać ludobójstwo w Bengalu. Groził
Indirze Gandhi za powstrzymanie ludobójstwa, wysyłając amerykański
lotniskowiec uzbrojony w broń jądrową. W odpowiedzi Sowieci wysłali własne statki z bronią jądrową
.

Operacja Kondor była również w USA. Kubańscy wygnańcy zabili Orlanda
Leteliera, byłego ambasadora Chile, bombą samochodową w rzędzie ambasady w
Waszyngtonie. Kissinger wiedział z góry i nie zatrzymał tego.

Gdzieś na liście musi być 136 bombardowań kubańskich na wygnaniu
, zarówno ich krytyków, jak i budynki rządów kubańskich. Miami w latach 70. miało
wyższy wskaźnik bombardowań niż Bejrut. Wygnańcy zabili również 3562 Kubańczyków na Kubie
w swoich kampaniach w latach 60. i 70., a także wysadzili kubański
samolot pasażerski w latach 90. Bombowiec został ułaskawiony przez Jeba Busha na
prośbę Busha seniora. Miami uhonorowało go wakacjami.

1996-2000 USAID współpracował z rządem Peru pod przywództwem Fujimori, aby przymusowo
wysterylizować ponad 300 000 Indian Quechua, w większości bez znieczulenia.

Mam książkę o aktach praw człowieka prezydentów USA, która może
was zainteresować, Presidents' Body Counts.

##

Komentarz Arta Spencera:

Chciałem dodać do powyższej listy rzekomo
tajne operacje USA i Izraela, z pomocą
szefa bezpieczeństwa Fatah Mohameda Dahlana, mające na celu obalenie Hamasu po
wyborach w Palestynie w 2006 roku.

Mój komentarz:

------------------------------------------------------------

Pewne wojny się powtarzają na tych tych listach.

Co jest najciekawsze, sprawcy największych rzezi na ziemi w dziejach świata nagle mają pretensje do Rosji za powstrzymanie kolejne planowane zbrodnie, tym razem przeciwko Rosji, za pomocą wojny genetycznej.

Jest oczywiste, że wszelkie zbrodnie zostały sprytnie usprawiedliwione i jedynym kozłem ofiarnym pozostali Niemcy, którzy pod władzą bękarta Rothschilda, czyli Hitlera, który także nienawidził Niemców i spowodował ich klęskę w II Wojnie Światowej. Dlatego niemieccy generałowie dążyli do jego eliminacji z grona żywych. Ale... szatan na morderstwo swego najwierniejszego sługi nie zezwolił.